Het officiële MedZine Blog

Achtergrond bij het medisch nieuws

Een glimlach kost niets, maar doet wonderen

Een glimlach kost niets, maar doet wonderen

Ik zit achter de balie en probeer ondertussen wat administratie bij te werken. Als leidinggevend assistente heb ik altijd best wel wat werk extra. Normaal gesproken heb ik daar uren voor en ik kies er dan meestal voor om apart te gaan zitten, maar omdat alle collega’s om en om uitvallen met griep en daar op lijkende virussen schiet die tijd er een beetje bij in.

Op dit moment is het uitzonderlijk rustig in de praktijk, er is weinig aanloop aan de balie. Mijn collega beantwoordt de telefoon, ik zie wel steeds hoeveel wachtenden er zijn en als dat oploopt kan ik telefoon bij pakken, maar tot nu toe is dat nog niet nodig geweest. Dus ik verdiep me in het rooster voor de meivakantie; bijna al mijn collega’s zijn moeders met schoolgaande kinderen en willen graag vrij in de meivakantie. Altijd een flinke puzzel om het iedereen naar de zin te maken, maar meestal lukt dat me aardig.

Er valt een schaduw over mijn papieren: er staat een patiënt voor de balie. Ik kijk met een glimlach op naar de man die voor me staat. Hij zegt met een knipoog: “Oei, ik haal je uit je concentratie, je hoeft niet naar me te lachen hoor, je bent vast niet blij met me”. Meneer G. is een bekende van ons, hij komt altijd langs om zijn medicijnen te bestellen, “veel makkelijker dan alles met de telefoon of internet”, zegt hij dan. En zo ook vandaag. We grappen een beetje, ik bestel zijn medicijnen en plan gelijk een afspraak in bij de praktijkondersteuner voor zijn diabetes jaarcontrole. Tevreden gaat meneer de deur weer uit.

Als hij weg is denk ik na over zijn opmerking. Is het waar? Vind ik patiënten echt vervelend of stoorzenders als ik met iets als een rooster bezig ben? Kom ik zo over? Meneer zei dat ik naar hem glimlachte, maar dat is misschien ook macht der gewoonte? En als dat zo is, moet ik dan zulke dingen toch niet aan de balie doen? Ik denk aan een opmerking die ik las onder de gastblog van Sandra, dat sommige assistentes van die zuurpruimen zijn: misschien ben ik ook wel zo’n zuurpruim?

Maar nee, ik vond het helemaal niet hinderlijk dat meneer aan de balie kwam. En dat er straks vast nog veel mensen aan de balie komen. Want hoewel ik een roosterpuzzel altijd een leuke uitdaging vind, ik vind het nog veel fijner om “mijn” patiënten goed te helpen. Soms kunnen we met kleine dingen mensen al enorm helpen, soms kost het wat meer moeite, maar dát is waar ik blij van word.

Ik denk aan meneer G. die tevreden naar huis ging. En ik glimlach weer. Een oprechte glimlach, net zoals die oprecht was toen hij voor de balie stond.

Door: doktersassistente Eveline schrijft

  • Geplaatst in Blog
  •  Getagged met

Lees hier meer testimonials van HCP-ers en adverteerders

Volg ons